starocie (limeryki)

Gorliwa tercjanka

Pewna tercjanka w terespolskiej świątyni

Na co dzień męczarni synowej sprawczyni

Dzienny swój limit odklepała

Pół mszy świętej w ławce przespała

Już jej Piotr Święty niespodziankę uczyni

Nauczycielka muzyki

Pewna młoda nauczycielka muzyki

Lubiła przed lekcją zajadać szaszłyki

Kiedyś, gdy zjadła za wiele

Zrobiły zamęt w jej ciele

Więc bąki puszczała wbrew prawom rytmiki

Zamyślenie

jadąc autobusem

zastanawiałem się nad słowami filozofów

a jeśli to prawda

że świat który widzę jest tylko złudzeniem

przecież zdrowy rozsądek

mylił tyle razy

zamyślony przegapiłem przystanek

na jakim miałem wysiąść

znów Achilles

przegonił żółwia

Stary młody człowiek

dotknąłem dłonią pleców

w miejscu

gdzie kiedyś miałem skrzydła

i na palcach poczułem krew

dotknąłem dłonią głowy

a w miejscu

gdzie kiedyś rosły włosy jasne

rozciąłem palce

o kołtuny drutów kolczastych

dotknąłem dłonią twarzy

i uśmiechu nie znalazłem

w kanionach przedwczesnych zmarszczek

a przecież

powinienem iść z pieśnią

chcę i potrafię

*** (duszę się w taką noc)

duszę się

w taką noc

kiedy pokój

za mały o jedną ścianę

miejsce zmysłu

którego nie mam

wypełniam wódką

panaceum na wszystko

z wyjątkiem niej samej

Portret człowieka złamanego

stał tak

długo

wpatrywał się

jak w film

wyświetlony tylko dla niego

zgarbiony

utknął

między młotem przeszłości

a kowadłem teraźniejszości

Pożegnanie

promienie słońca ukryły się w liściach

nim je wiatr wytarga

i deszcz do ziemi wdepcze

swym złotem przypomną dni letnie

stary szaman świat

zatańczy pożegnanie z bogiem słońcem

zagwiżdże posępną melodię wiatr

i nieba płacz

wypełni kałuże

...

Przyjdzie Śmierć a za nią ciżba

Wnet do grzechu świat się przyzna

Niebo ciemna noc ogarnie

Cała ludzkość skończy marnie

Strawa w ustach cierniem będzie

Robak trzewia ich zdobędzie

Jęków ozwie się symfonia

Po czym będzie katatonia

           

Łydki ludzkie płomień smagnie

Ciała wszystkie wicher nagnie

A na skórę tyfus wejdzie

Kość strzaskana wszędzie będzie

A kto z mąk tych się ostanie

Temu tylko pozostanie

Patrzeć na te ziemie marne

Co na wieki będą czarne

taki mały wierszyk z kiedyś napisanego opowiadania

*** (moja samotność jest zazdrosna)

moja samotność jest zazdrosna

chce mieć wyłączność na te wszystkie nocne

i deszczowe spacery

(wtedy ma mnie tylko dla siebie)

jest znudzoną żoną

i weekendową kochanką

(od lat zdradzam jedną z drugą)

moja samotność

nie chce poznać twojej samotności

to by ją zabiło

to by nas zabiło