Ateiści kochają koty

i to nie tylko dlatego
że kiedy trzymają w łapkach bezbronne myszki

nie może być mowy o chrześcijańskim miłosierdziu

z sterczącymi drwiąco ogonami

przemierzają uparcie własne ścieżki

szare

bure

i łaciate

w sobie tylko znanych miejscach

przecinają pazurkami zasłony tajemnic

by zaraz potem

świat zwinąć w kłębek

Wiersze przetłumaczone na j. rosyjski

Zapraszam na stronę http://www.poezija.com.pl/ gdzie można przeczytać tłumaczenia moich wierszy na język rosyjski.

Bezpośredni link:

http://krowicki.nazwa.pl/poezija/index.php?option=com_content&view=article&id=334%3Apogorzelski-krzystof-poezja-wybrane-przekady-na-j-rosyjski&catid=62%3Aprzekady-z-j-polskiego-na-j-rosyjski&Itemid=125&lang=pl

Spacer

pan w kapeluszu

i pani od dreszczy

wybrali się na spacer

pan kapeluszem

o chmury zaczepia

pani od dreszcz

tylko się śmieje

na dole

zielone dywany

niebieskie wstążki

klocki rozsypane

tam żyją ludzie

ze swoimi sprawami

małymi

jak oni sami

Pejzaże słów

niebotyczne góry

rysowane grubą kreską marzeń

łaskoczą żagle białych obłoków

czyste rzeki

kryjące w nurcie setki myśli

płyną odwiecznym rytmem

śpiące jeziora

otulone koncertem pastelowych łąk

błyszczą pocałunkiem słońca

spokój lasów

wypukłych od prastarych tajemnic

kusi swym cieniem

czasem deszcze

i burze huczące

ojcowie panny tęczy

zagoszczą odwiecznym prawem

tam ptak swym lotem na niebie coś kreśli

i nimfy tańczą na wietrze

zewsząd słychać ich szept

wejdź

* * * (spotkałem twarz...)

spotkałem twarz

porośniętą siecią życia

z łez i śmiechu

szytą

grubą nicią czasu

jej właściciel mógł wiedzieć

przemilczał pytanie

gładka twarz nigdy nie słucha

jestem człowiekiem

posiądę wiedzę

gdy nie będę jej potrzebował

Każdy musi przejść sam

jak bosą stopą

przejść kamienne wąwozy

dbać o ogrody

by owocem i ptakiem pieściły

wśród blasku złudnych gwiazd

odróżnić prawdziwe światło

wciąż szukam odpowiedzi

której z dróg oddać swe stopy

Autobus do Lublina

słońce już świeci na pół etatu

ciemno

ktoś tam na górze

niechcący

wylał na ziemię

drogę mleczną

biało

oczy wczorajsze

twarz przyklejona do szyby

autobus pusty

mruczy

kołysze do snu

za trzy godziny Lublin

Spacer z wspomnieniem

czy pamiętasz

jak we dwoje

siedzieliśmy pod tą wiśnią

mrówki omijały konfitury

a nasze uśmiechy

wytarły z nieba obłoki

w twoich włosach

palcami szukałem wierszy

a ty sukienką przedłużałaś

wzorzec polnych kwiatów

znalazłem takie miejsce

na szyi pod uchem

co na nogach twoich zbudziło dreszcze

i miałaś w oczach

błyszczącą skromnie

chwili esencję